Gif

 

Tien jaar na hun scheiding ontmoeten een man en een vrouw elkaar voor het eerst weer, op de plaats waar hun enige kind begraven ligt. Hij woont in Frankrijk en heeft er een nieuw leven opgebouwd, zij is blijven wonen in hun huis en kan de gedachte aan een nieuw leven niet verdragen.

De reden voor hun samenkomst is een brief waarin de herbegrafenis van hun kind wordt aangekondigd omdat er gif in de bodem is gevonden. Tijdens de paar uren die ze samen hebben, tasten ze elkaar af en proberen hun geschiedenis weer op elkaar te leggen.

 

Maar terwijl zij op zoek is naar iemand om samen op te gaan in het verleden, zoekt hij naar iemand die hem zegt dat het goed is om een punt te zetten achter het verleden. Steeds meer blijkt hoe het gestorven kind hun beider levens vergiftigd heeft.

Allebei zijn ze verscheurd door verdriet, maar slagen er niet in om samen te rouwen. Tot het moment dat ze de kwetsbaarheid hebben om terug te keren naar het verleden, naar het sterfbed van hun kind. ‘Ik had jou vast, en jij hem, je zong heel zachtjes’. Elkaar vasthouden en zingen, is het genoeg om alsnog te worden gered?

 

'Gif zakt nooit weg in ongeloofwaardige pathetiek, zelfs niet wanneer Steve Dugardin met zijn falsetstem de melancholische liederen van John Dowland inzet. Gif is een bitterkomische hymne aan het verlies die je in alle stilte tot nederigheid dwingt.' - De Standaard

 

Door: NT Gent

Van: Lot Vekemans

Regie: Johan Simons

Met: Elsie de Brauw, Steven van Watermeulen

 

Alle producties